"Çocuğuma yanlış davranıyor muyum?" Bu, ebeveynleri geceleri uyanık tutabilecek sorudur. Danışanlarım bana bunu sorduğunda, kısa cevabım genellikle şu olur: Evet. Herkes yanlış yapar. Ancak daha uzun cevap, çocuklarımıza ancak insan olduğumuz kadar yanlış yaparız. Yanlış yapmamak imkansızdır. Daha da önemlisi, bunu düşünme şeklimiz tamamen yanlıştır.
EBEVEYNLİK BAŞARI YA DA BAŞARISIZLIK DEĞİLDİR
İnsanlar, çocuklarına "yanlış bir şey yaptıklarını" düşündüklerinde, soğukkanlılıklarını kaybettiklerinde, bağırdıklarında ya da genel olarak nasıl disipline edeceklerini bilemediklerinde, çocuklarının kalıcı sorunlar yaşamasına neden olacak geri dönülemez zararlar verdiklerini hayal ederler. Her şey anne ve/veya babanın suçudur. Bu tür ya hep ya hiç ebeveynlik, gerçeği yansıtmamaktadır.
Ebeveynlik her gün bir geçti/kaldı testi değildir. Bazen öyle hissettirebilir, ama değildir. Bağırdığımızda başarısız olduğumuza inanmamızı sağlayan bu geçti/kaldı düşüncesi… Sabırlı davrandığımızda, geçiyoruz. Karnelerinden "eksi" aldıklarında kalıyoruz. Okulda bir çocuğa yardım ettiklerinde, geçiyoruz… Tüm geçişlerimizi toplamaya, başarısızlıklarımızı çıkarmaya çalışıyoruz. Sonrasında sadece kafamız karışıyor ve cesaretimiz kırılıyor.
Ebeveynlik bir test değildir. Ebeveynlik, özünde, çocuklarınıza geleceğin yetişkinleri olmaları konusunda rehber olmaktır. Bu, sizinle ilgili değildir. Sizden ve tepkilerinizden ne öğrendikleri ile ilgilidir. Hatalarınızdan, öfke patlamalarınızdan, pişmanlık anlarınızdan sonra nasıl davrandığınız, nasıl telafi etmeye çalıştığınız, nasıl başa çıkmaya çalıştığınızdan öğrenirler.
Çocuğunuza bağırır ve “başarısız” gibi hissederseniz, bunun, sinirlendiklerinde, hayal kırıklığına uğradıklarında veya bir hata yaptıklarında ne yapmaları gerektiğini öğretmek için bir fırsat olduğunu unutmayın. Çocuğunuza bir hata yaptıktan sonra bunu kabul etmek ve ona nasıl düzeltileceğini öğretmek, tüm kusurlarını gizleyen ve asla hata yaptığını kabul etmeyen bir ebeveyn olmaktan çok daha verimlidir.
Başarısız olduğunuzu düşündüğünüz çocuğunuz bir gün yetişkin olacak ve sizin yerinizde olacaktır. Onlara, tüm yetişkinlerin yaptığı doğal yanlışları yaptıklarında yetişkinlerin ne yaptığını öğretebilirsiniz. Onlara alçakgönüllülüğü, telafi etmeyi, pişmanlığı ve kendini geliştirmeyi öğretebilirsiniz.
ÇOK MU GEÇ KALDIK?
Çocuğumuzla ilişkimizi düzeltmek için çok mu geç kaldık?
Ebeveynlik tarzınızda bir değişiklik yapmak için asla geç değildir. Çocuklarınızla ilişki içirişinde olmak için asla geç değildir, bu yüzden şüphenizin içeri girip size aksini söylemesine izin vermeyin.
Ortada bir ilişki yokmuş gibi hisseden çocuklar, başlangıçta ilişki kurma girişimlerinizi reddeder, ancak denemeye devam edin. Çocuklarınız için defalarca denerseniz ve onların reddedişlerine rağmen orada, onun yanında olacağınıza güvenirlerse aranızdaki ilişki güçlenecektir.
YA YARDIMA İHTİYACI OLAN BENSEM?
Kişisel olarak üstesinden gelmekte zorlandığınız ve ebeveynliğinizi etkileyen bir şey olduğunu düşünüyorsanız, bireysel danışmanlık almanız yararlı olacaktır. Ebeveynlik zordur. Ancak kendi geçmiş ya da şimdiki travmalarıyla uğraşan bir ebeveyn için bu, işleri yüz kat daha zorlaştırır. Böyle bir durumda ebeveynin yardım alması önemlidir. Çocuklar büyürken, yanlarında sevgi dolu ve sağlıklı rehberlere ihtiyaç duyarlar. Bu, büyük bir sorumluluk biliyorum ama önemli bir sorumluluk.
Unutmayın, denemeye ve gelişmeye devam ettiğiniz sürece bir ebeveyn olarak başarısız değilsinizdir. Her etkileşim bir öğrenme fırsatıdır.
